خانه / رقص هیپ هاپ / بخوانید: «سرزمین بی‌بوی‌ها» از هفته‌نامه سرنخ

بخوانید: «سرزمین بی‌بوی‌ها» از هفته‌نامه سرنخ

بیش از یک ماه پیش یعنی در تاریخ ۱۱ مهرماه شماره‌ی جدیدی از دوهفته نامه‌ی «سرنخ» از همشهری منتشر شد که مطلبی در مورد مسابقه‌ی «مارلیک جم» در آن نوشته شده بود. مارلیک جم مسابقه‌ای بود بین بی‌بوی‌های سراسر کشور که دو ماه پیش در شهر گرگان برگزار شد و نسبت به سایر مسابقات حال و هوای رسمی تری به خود گرفته بود. همچنین عکس‌های بسیار زیبایی از این مسابقه تهیه شد که می‌توانید آن‌ها را از طریق این لینک تماشا کنید.

بعد از گذشت یک ماه از انتشار دوهفته نامه سرنخ تصمیم گرفتیم این مطلب را در اختیار کسانی که نتوانستند آن را مطالعه کنند قرار دهیم. این مطلب توسط خاطره علی نسب نوشته شده است.


 

این جا سالن «فخرالدین گرگانی» در استان گلستان است، تالاری که در روز ۲۲ شهریورماه، میزبان رقابتی هیجان انگیز بین ۹۰ نفر از ورزشکاران رشته «ایروبیک حرفه‌ای» کشور بود، ورزشی که شاید کمتر کسی بداند در ایران به صورت کاملا رسمی و زیر نظر فدراسیون ورزش‌های همگانی فعالیت می‌کند. اگر می‌خواهید با این ورزش هیجان‌ انگیز و قهرمان‌هایش آشناشوید، همراه ما باشید.

رشته هیجان انگیز «ایروبیک حرفه‌ای» از همان ابتدا، برای مردان طراحی شـده و مختص به پســران جوانی بود که دوست داشتند حرکات شگفت انگیزی را یاد بگیرند و انجام بدهند، به همین خاطر به پسرانی که این ورزش را دنبال می‌کنند «بی بوی» می‌گویند همین دلیل باعث شده است که در ایران نیز کمیته بانوان در این رشته نداشته باشیم. بی بوی‌ها در سراسر جهان از اینکه کار آنها با رقص اشتباه گرفته می‌شود ناراحت هستند، آنها می‌گویند رشته‌ای که دنبال می‌کنند یک ورزش مهیج و اکستریمی است که حد و مرزهای هیجان و ورزش را می‌شکند. داورها در نزدیکترین نقطه به ورزشکاران نشسته‌اند و به آنها خیره شده‌اند، به دقت حرکاتشان را زیر نظر می‌گیرند و هر چند وقت یک بار مواردی را یادداشت می‌کنند. آنها باید از بین ۳۰ تیم سه نفره، بهترین‌ها را انتخاب کنند. ورزشکاران سخت درگیر رقابت هستند تا مقام اول را از آن خود کنند، حرکاتشان به شــدت ســریع و گیج کننده است، قدرت بدنی و آمادگی جســمانی بســیار بالایی دارند، نفس نفس زدن در کارشان نیست و بالا و پایین پریدن‌های بی‌وقفه انگار هیچ تاثیری روی جسمشان ندارد، با دیدن حرکات آنها به احتمال زیاد یاد پارکورکارها و یا ورزشکاران حرفه‌ای ژیمناستیک میفتید اما جالب است بدانید آنها نه ژیمناست هستند و نه پارکورکار بلکه این ورزشکاران «ایروبیک حرفه‌ای» کار می‌کنند، ورزشی که برای ورود به آن آیتم‌های سختی را باید پشت سر گذاشت.

از روی فیلم تمرین می‌کردیم

نادر مجیدی یکی از ورزشکاران قدیمی این رشـته که مسئول برگزاری این برنامه است، درباره فعالیتش در این ورزش پرهیجان حرف‌های جالبی دارد «مدت‌ها پیش با این ورزش آشــنا شدم، حرف از زمانی است که به جز فیلمهای وی اچ اس از مسابقات غیر رسمی ورزشکاران در خارج از کشــور، هیچ اطلاعاتی از این رشته نمی‌توانستیم به دست بیاوریم، آن روزها نه اینترنتی در کار بود و نه مربی‌ای که داخل ایران کار کند، کسی نبود که برویم و از او چند حرکت یاد بگیریم، مجبور بودیم فیلم را بگذاریم روی حالت اسلوموشن (حالت کند) و روزی صد بار یک حرکت را ببینیم و هزار بار تمرین کنیم تا بتوانیم یک حرکت جذاب بزنیم. هیچ بدنسازی و تمرین خاصی هم پشتش نبود به همین خاطر آسیب می‌دیدیم. چند جوان بودیم که دست به دست هم داده بودیم و از روی فیلمهایی کــه می‌دیدیم در پارک‌ها و گاهی در پارکینگ خانه‌هایمان تمرین می‌کردیم، نه همایشی بود و نه سیســتم منسجم رسمی که بتوان زیر نظر آنها مسابقه داد و یا حتی همایشی برگزار کرد. ماجرای ایروبیک حرفه‌ای در ایران از ســال ۷۵ تا ده سال بعد، به همین ترتیب جلو رفت تا اینکه با همکاری مسئولان فدراسیون ورزش‌های همگانی و کمیته آمادگی جسمانی و ورزشکاران دیگر، در سال ۸۴ به صورت کاملا رسمی در ورزشگاه انقلاب این ورزش معرفی شد و ورزشکاران توانستند زیر نظر یی کمیته به نام «کمیته ایروبیک حرفه‌ای» کارشان را ادامه دهند.»

۳۰ تیم با هم مسابقه دادند

ورزشکاران بعد از به رسمیت شناختن می‌توانستند به راحتی در باشگاههایی که ایروبیک حرفه‌ای تدریس می‌شد، ثبت نام کنند، تمرین کنند و مسابقه دهند. نادری از نحوه برگزاری اولین دوره مسابقات این رشته در گرگان می‌گوید: «سال‌ها پیش در ایران فقط این رشــته به صورت کاملا انحصاری در دست تهرانی‌ها بود اما به مرور در تمام شهرها یک کمیته تشکیل شد و از هر شهر، یک تیم به عنوان تیم ایروبیک حرفه‌ای به کمیته آمادگی جسمانی معرفی شد وحالا به جایی رسیده‌ایم که در این مسابقات تیم‌هایی از اهواز، قزوین، تهران، مازندران، شیراز، خراسان، گرگان، یزد، مشهد و… برای مسابقه به گرگان آمدند.»
به گفته آقای نادری، تبلیغات گسترده‌ای برای این همایش و مسابقه انجام نشده بود و فقط چند فراخوان به باشگاه‌ها و کمیته‌های مختلف ارسال شد: «مسابقات به صورت انفرادی و گروهی انجام شد، تیم‌ها مجاز هستند تا ۱۰ عضو داشته باشند اما در این مسابقه ۳۰ تیم سه نفره شرکت داشتند. مدت مسابقه برای هر تیم ۵ دقیقه است و از افتتاحیه تا اختتامیه این مسابقات حدود ۳ ساعت طول کشید. ابعاد زمین مسابقه ۸ در ۸ متر است و ما برای اینکه فضای بسته داشته باشیم برای اولین بار مسابقه را در یک تالار برگزار کردیم چون پیش از این چندین همایش در مجموعه‌های سر باز اجرا شده بود، در این رقابت‌ها ورزشکاران باید حرکات خودشان را در دو مرحله در مقابل داوران به نمایش می‌گذاشتند.»
مسئول برگزاری این مسابقه می‌گوید داوری این مسابقات نیز شبیه داوری سایر مسابقات رسمی در جهان است: «در دوره اول، تیم‌های شرکت کننده حرکات خود را به نمایش گذاشتند و از میان این تیم‌ها چهار تیم به مرحله بالاتر رفتند، انتخاب اینکه کدام تیم به مرحله بعدی برود به عهده داورانی حرفه‌ای بود که کاملا با قوانین جهانی این مسابقات آشنا بودند.»
نادر مجیدی می‌گوید چندین آیتم برای داوران در این مسابقات مهم است: «اولین آیتم هماهنگی افراد یک گروه با هم است، درست مانند یک ارکستر سمفونیک باید همه چیز با هم هماهنگ باشد، اگر یک نفر حتی برای ثانیه‌ای از دیگر اعضای تیم جلو و یا عقب باشد تیم نمره منفی می‌گیرد. دومین آیتمی که برای داوران مهم است، «هماهنگی» اعضای گروه با موسیقی‌ای است که پخش می‌شود، اعضای یک گروه باید به شدت ریتم انجام حرکت‌های نمایشی را با ریتم آهنگ جلو ببرند. سومین آیتم «خلاقیت» بود. ورزشکاران برای بالا آمدن از گروهشان باید خلاقیتی را رو می‌کردند. آخرین آیتم انجام «حرکت‌های سخت و قدرتی» بود، هر گروهی که می‌توانست حرکتی ایده‌آل و هیجان‌انگیز را به نمایش بگذارد برنده میدان می‌شد، انجام حرکت‌های سخت امتیاز بیشتری برای تیم به ارمغان می‌آورد، هر چند در این رشته ساده‌ترین حرکات هم سخت هستند اما داوران انجام سخت‌ترین حرکات مد نظرشان بود، چهار داور این مسابقات را داوری می‌کنند و یک سرداور و دو ناظر، مسئول فنی مسابقات هستند.»
مسئول برگزار کننده این همایش هیجان انگیز می‌گوید بعد از اینکه چهار تیم به مرحله بعد رفتند، دوباره با هم مسابقه دادند و در نهایت دو تیم برنده میدان شدند. آقای مجیدی درباره دلیل تلاشش برای برگزاری این مســابقه می‌گوید: «مدتی قبل زمانی که دیدم فعالیت ورزشکاران ایروبیک حرفه‌ای به مرور زمان کمرنگ شده، تصمیم گرفتم یک همایش سرشار از انرژی را برنامه‌ریزی کنم، متاسفانه مردم ایران با این رشته ناآشنا هستند و غالبا نمی‌دانند که ایروبیک حرفه‌ای در ایران یگ ورزش رسمی است و جالب اینجاست که ایران تنها کشوری است که به صورت حرفه‌ای و رسمی این ورزش را دنبال می‌کند و در سایر کشورهای جهان این ورزش به صورت غیر رسمی و انجمنی جلو می‌رود و مسابقات‌شان نیز معمولا غیر رسمی بوده و توسط خود ورزشکاران برگزار می‌شود، به این صورت که ورزشکاران خودشان برای خودشان مسابقه اجرا می‌کنند، اما در ایران همه چیز در این رشته به صورت کاملا برنامه‌ریزی شده جلو می‌رود، ما مربیان بسیار خوبی داریم که در فدراسیون و یا باشگاه‌های ورزشی، این رشته را تمرین می‌دهند و ورزشکارانی که حتی به خارج از کشور می‌روند و در مسابقه‌های ورزشکاران خارج از کشور شرکت می‌کنند.»
یکی از پایه‌های اصلی در این رشته هیجانی، موزیک است و ورزشکار باید با موزیک کار کند اما نه هــر موزیکی بلکه موزیک‌هایی که به صورت رسمی انتخاب شود:  «درست است که ورزشکار در این رشته باید با موزیک جلو برود اما این نکته را باید بدانیم که هر موزیکی در این باشگاه‌ها و یا سالن مسابقات پخش نمی‌شود بلکه موزیکی مجوز پخش در این مسابقات و همایش‌ها را می‌گیرد که خط قرمزها را رد نکرده باشد البته باید تاکید کرد که موسیقی‌ای که خواننده داشته باشد، برای این اجراها انتخاب نمی‌شود.»
در این مسابقه هیجان انگیز، تیم تهران موفق شد مقام اول را کسب کند: «تیم تهران به سرپرستی کامران جنت موفق شد مقام اول را در این مسابقه کسب کند، این ورزشــکار با اینکه متولد سال ۱۳۶۰ است حرکت‌های به شدت سنگین و قدرتمندی انتخاب و اجرا کرد.»

نفر اول این مسابقات از برنامه‌ی آینده‌اش می‌گوید

حرکاتش آنقدر سریع اســت که حتی با دیدنش سرگیجه می‌گیری مخصوصا وقتی شروع به چرخیدن روی سرش می‌کند و پاهایش را در هم می‌پیچاند و با یک پشتک خارق‌العاده از زمین به سمت هوا می‌پرد و بعد در یک چشم به هم زدن روی پاهایش می‌ایستد. «کامران جنت» یک ایروبیک کار حرفه‌ای است که سالهاست زیر نظر فدراسیون ورزش‌های همگانی و کمیته آمادگی جسمانی در رشته ورزشی «ایروبیک حرفه‌ای» فعالیت می‌کند. او بعد از سال‌ها تمرین در این رشته موفق شد به همراه هم تیمی‌هایش در استان گلستان مقام اولی را از آن تیم تهران کند. با او همراه شدیم تا بیشتر با این ورزش جالب و هیجان‌انگیز آشنا شویم. «برای اولین بار در سال ۶۹ با این ورزش آشنا شدم و تا سال ۸۴ به صورت غیر رسمی این ورزش را دنبال کردم، از سال ۸۴ به بعد هم زیر نظر فدراسیون ورزش کردم و زمانی که دیدم برای اولین بار قرار است در سالنی سر بسته، این مسابقه برگزار شود به خودم گفتم که بهتر است در آستانه ۳۴ سالگی در این مسابقه شرکت کنم و خوشحالم که توانستم مقام اول را برای تهران کسب کنم.» او می‌گوید رسیدن به این مرحله، برای او چندان آسان نبوده چرا که پیشرفت در این رشته برای او با کلی آسیب‌های جسمی و حتی دلخوری‌های پدر و مادرش همراه بوده است: «خاطرم هست آن اوایل که پدرم فهمیده بود در این رشته فعالیت می‌کنم، خیلی ناراحت شده بود، می‌گفت نمی‌فهمم چرا یک پسر دائما باید در حال پشتک زدن باشد و روی سر و کتفش بچرخد. پدر می‌گفت این ورزش آینده‌ای ندارد و بهتر است ورزش کشتی را که از قدیم انجام می‌دادم دنبال کنم، مدت زیادی طول کشید تا پدر و مادرم به ورزشی که انجام می‌دادم اطمینان کنند، اما بعد از اینکه متوجه شدند همه چیز جدی است و من می‌خواهم در این عرصه مربی شوم، همراهم شدند، یک روز زمانی که داشتم حرکت روی سر چرخیدن را تمرین می‌کردم، دیدم پدرم برایم دست می‌زند و می‌گوید آفرین کامران این بار ۶ دور زدی، همان لحظه بود که از جایم بلند شدم و بغلش کردم انگار که دنیا را به من داده بودند.»
او ماه‌ها تمرین کرد تا توانست یک سری حرکت‌های سخت این رشته مانند ایرفلیر را انجام دهد: «ایر فلیر به حرکتی می‌گویند که فرد در این حرکت، دو پای خودش را روی هوا می‌گیرد و روی یک یا دو دست خود می‌چرخد، یک بار زمانی که داشتم ایر فلیر می‌زدم استخوان دستم ترک برداشت و تا چند هفته هیچ کاری نمی‌توانستم با آن انجام دهم ولی الان دیگر آن دوران تمام شده و ورزشکاران به راحتی با پوشش ایمنی که دارند می‌توانند از مربی در طول چند روز، این حرکت را یاد بگیرند.»
او درباره دشواری‌هایی که در این رشته با آن مواجه شده است هم می‌گوید: «مدتی بود که روی انجام حرکت چرخش روی سر تمرین می‌کردم چند بار خون از بینی‌ام سرازیر شد رفتم دکتر و دکتر به مادرم گفته بود که به خاطر فشار بیش از حد به سر، این مشکل برایم پیش آمده است، بعد از آن بود که مادر مجبورم می‌کرد که تمرین نکنم اما من دور از چشم او تمریناتم را ادامه می‌دادم تا اینکه یک روز در تاکسی، خانم مسنی که کنار دستم نشسته بود، با اضطراب رو به من گفت چه بلایی سرت آمده است و ناگهان با اشاره دستش به پیراهنم نگاه کردم و دیدم کل لباس‌هایم خونی شده است، سرم گیج می‌رفت، به سختی توانستم خودم را به خانه برسانم اما باز هم تمرینات را کنار نگذاشتم.»
این روزها کامران جنت در باشگاه انقلاب فعالیت می‌کند. او مربی ایروبیک حرفه‌ای در این مجموعه است و سرش هم خیلی شلوغ است: «این روزها در چند باشگاه، مربی‌گری می‌کنم و بیش از ۳۰۰ شاگرد دارم و سعی می‌کنم آنها را برای تیم ملی آماده کنم.»
جنت منتظر رسیدن روزی است که خودش و یا شاگردانش بتوانند به عنوان اعضای تیم ملی ایران در مسابقات جهانی شرکت کنند: «سال‌ها پیش به صورت خصوصی در مسابقاتی که در کشور امارات متحده برگزار می‌شد، شرکت کردم که متاسفانه به علت سطح بالا بودن تیم‌های دیگر نتوانستم مقامی کسب کنم اما این روزها خبرهای خوبی شنیده‌ام، اینکه قرار شده است در این رشته تیم ملی داشته باشیم تا بتوانیم در مسابقات به صورت حرفه‌ای ظاهر شویم.»

منبع: دوهفته نامه سرنخ

اشتراک گذاری:
کانال «چی رپ» در تلگرام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.